Het verhaal van Sam

Van Spectrum naar jobcoach

Van Spectrum naar jobcoach

Als ik terugkijk, had ik een aantal jaar geleden nooit gedacht dat ik nu als jobcoach zou werken. Mijn route hiernaartoe was allesbehalve rechtlijnig. Er zijn momenten geweest waarop ik behoorlijk vastliep, maar juist die verschillende ervaringen hebben me uiteindelijk laten ontdekken wat bij mij past.

Als kind kreeg ik de diagnose ADD. Later ging ik na mijn mbo-opleiding HBO Journalistiek studeren, omdat ik altijd al van schrijven hield en daar beter in wilde worden. Het laatste jaar van mijn mbo ging eigenlijk al niet goed, maar ik dacht dat het vanzelf beter zou worden als ik doorging. Op het hbo werd het steeds moeilijker en uiteindelijk ben ik gestopt. Daarna heb ik een aantal jaar thuis gezeten. Er was weinig structuur en ik zag vooral vrienden.

Via de GGZ kreeg ik een nieuwe begeleider. Zij werkte met een FACT-jeugdteam en heeft me in die periode enorm geholpen. Ze merkte dat er naast mijn ADD misschien nog iets speelde en vroeg zich af of autisme daar ook een rol in kon hebben. Uiteindelijk kreeg ik ook de diagnose autisme. Zij vertelde me vervolgens over Spectrum.

Een plek waar ik mezelf kon zijn

Mijn eerste bezoek aan Spectrum vond ik spannend. Ik zat op dat moment niet goed in mijn vel en de stilte in de ruimte voelde bijna overweldigend. Toch merkte ik toen ik eenmaal begonnen was dat Spectrum heel anders voelde dan veel andere plekken.

In het dagelijks leven ben ik vaak bezig met ongeschreven sociale regels. Wat kun je wel zeggen? Wanneer is iets vreemd? Hoe moet je reageren? Soms denk ik dat die regels helemaal niet bestaan en andere regels merk ik juist niet op. Dat kost veel energie. Bij Spectrum voelde dat veel minder zo. Iedereen had zijn eigen interesses en eigen rugzakje, er werd veel gedeeld en weinig vreemd gevonden. Ik hoefde mezelf daardoor minder in de gaten te houden en kon gewoon mezelf zijn.

Bij Spectrum kreeg ik weer ritme en structuur. Ik ontmoette mensen die me begrepen en begon langzaam ook te ontdekken waar mijn eigen interesses lagen. Ik merkte dat ik het leuk vond om met mensen te praten, naar ze te luisteren, mee te denken en ze te helpen.

Ontdekken wat bij mij past

Na ongeveer anderhalf jaar bij Spectrum maakte ik de stap naar een klein IT-bedrijf. Bart, toenmalig eigenaar van Spectrum, kende daar iemand die iemand zocht voor grafisch werk. Op papier leek dat goed bij mij te passen, maar in de praktijk bleek het geen goede match. Het bedrijf was nieuw, er was weinig duidelijkheid en ik miste begeleiding.

In die periode liep ik steeds meer vast. Ik vond het werk niet leuk en wist niet goed hoe ik verder moest. In die periode ontmoette ik Jaap, een jobcoach, waar ik meteen een goede klik mee had. Zodoende heb ik hem toen ook om hulp gevraagd. We hadden veel gemeen, kwamen allebei uit Zevenbergen en bleken op veel vlakken hetzelfde te denken. Tijdens onze gesprekken merkte Jaap dat ik goed kon luisteren, vragen kon stellen en mee kon denken over de mensen die hij begeleidde. Ik werd steeds meer een soort sparringpartner voor hem. Dat zette me aan het denken over wat ik zelf eigenlijk wilde.

Via Jaap ben ik bij IKEA gaan werken. Dat was bewust een uitdaging voor mezelf. Ik wilde meer contact met mensen en mezelf daarin trainen. Dingen als op iemand afstappen of een gesprek beginnen vond ik spannend, maar ik wilde mezelf eraan blootstellen. Door het steeds opnieuw te doen, werd het langzaam makkelijker.

Tegelijkertijd moest ik leren waar mijn grenzen lagen. Ik heb zowel ADD als autisme en dat kan soms best tegenstrijdig voelen. Ik heb prikkels en uitdaging nodig om niet verveeld of onrustig te raken, maar te veel prikkels kunnen me ook overladen. Bij IKEA ging ik tijdens drukke periodes soms te lang door en merkte ik achteraf dat ik over mijn grenzen was gegaan. Ook dat hoort bij mijn ontwikkeling: ontdekken wat ik aankan en leren eerder mijn grenzen te herkennen.

Van hulp krijgen naar zelf begeleiden

Het contact met Jaap bleef. We bleven praten over mensen, werk en begeleiding en ik merkte steeds sterker dat dit de richting was die bij mij paste. Uiteindelijk vroeg Jaap of ik bij hem wilde komen werken. Inmiddels ben ik ongeveer drie maanden zelf jobcoach.

Het mooie is dat Jaap en ik nu ook samen dezelfde opleiding volgen.

Een paar jaar geleden had ik echt niet gedacht dat ik uiteindelijk zelf mensen zou gaan begeleiden.

Wat ik nu belangrijk vind

In mijn werk vind ik vooral de gesprekken met mensen interessant. Ik vind het mooi om samen te ontdekken waar iemand tegenaan loopt, wat iemand nodig heeft en welke stap misschien wél haalbaar is. Ik merk dat mensen vaak meer kunnen dan ze zelf denken. Soms zitten emoties, onzekerheid of gedachten in de weg en is er iemand nodig die helpt om weer een kleine stap te zetten.

Ik ben zelf ook nog steeds aan het leren. Gesprekken met gemeenten, andere coaches en netwerkbijeenkomsten vind ik soms spannend. Toch doe ik ze wel. Juist door dingen te blijven proberen, merk ik dat mijn wereld steeds groter wordt.

Als ik iets heb geleerd van de afgelopen jaren, is het dat groei niet betekent dat alles ineens makkelijk wordt. Het gaat er voor mij om dat ik steeds beter weet wat bij me past, wat ik aankan en wanneer ik hulp moet vragen. Ik ben erachter gekomen dat ik veel sterker ben dan ik vroeger dacht en dat ik veel meer aankan dan ik zelf dacht.

Inmiddels werk ik als jobcoach. Ik help andere mensen die soms nog midden in die zoektocht zitten waar ik zelf ooit in zat. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste aan mijn werk. Ik weet hoe het voelt om niet te weten wat de volgende stap moet zijn. En soms heeft iemand dan niet meteen een oplossing nodig, maar gewoon iemand die zegt:

“Ga het eens proberen.”